บุรุษผู้มีจักษุ
จกฺขุมา วิสมานีว วิชฺชมาเน ปรกฺกเม
(อุทาเน สุปฺปพุทฺธกุจฺฉิสุตฺต) เมื่อแรงพากเพียร.ยังมี..กระทั่งเรี่ยวแรงกาย..ก็ยังดี คนมีตาย่อมใช้ตาที่มี..ละหลีกที่ขรุขระ.ลุรอดภัยไปได้ ปัณฑิต.ผู้มีดวงตาปัญญา.ในโลกหล้านี้.ฉันนั้นก็ฉันใด พึงหลีกเว้น.บาปเวรมหาภัย.ทุกแห่งหนที่ลมหายใจยังมี. 🌻🌻🌻 (บุรุษผู้เป็นบัณฑิต พึงละเว้นบาปทั้งหลายในสัตว์โลก เหมือนบุรุษผู้มีจักษุ เมื่อทางอื่นที่จะก้าวไปมีอยู่ ย่อมหลีกที่อันไม่ราบเรียบเสียฉะนั้น.) 🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻
Previous Post
กลฺยาณํ ภาเวตพฺพํ : ความดีจำต้องอบรมให้มีขึ้น.
Next Post
แม้พูดตั้งพัน
0 comments: